archiefvorig nr.lopend nr.

Nummer 4
Jaargang 20
24 november 2022
Vermaak en Genot > Naar de film delen printen terug
James Bond Arie de Jong

1920VG BondMeer dan een halve eeuw gelden kocht ik wel eens een boekje van Ian Fleming. Hoofdpersoon in de verhalen was 007, geheim agent van de Engelse Inlichtendienst, met toestemming om als het nodig was te doden: Licence to kill. Die boekjes werden behoorlijk verkocht. Ze waren goed geschreven en niet al te dik. (Later kreeg je de boeken van Forsyth en Ludlum, die waren veel dikker. Vooral Ludlum ging zich te buiten en op een zeker moment vond ik het welletjes. De verhalen werden ook steeds onwaarschijnlijker.)

De filmindustrie ging aan de haal met James Bond. Er werden zoveel films gemaakt, dat de boekjes van Fleming allemaal waren benut en er geheel nieuwe verhalen bedacht moesten worden. De films waren zo succesvol, dat telkens nieuwe acteurs gevonden moesten worden om James Bond te spelen. Je kon immers niet een bejaarde die rol laten spelen. En trouwens, ook kon de acteur niet te jong zijn, want hij moest immers een ervaren geheim agent lijken.

Ik liet de films aan me voorbijgaan. Wel ging ik, met mijn zoon, naar de tentoonstelling in de Kunsthal in Rotterdam waar van alles en nog wat uit de films met James Bond werd getoond. Bijzondere auto’s, die zogenaamd ook konden vliegen of over het water racen, rekwisieten uit de films, kledij, noem maar op. En druk dat het was! Bijna alleen mannen, vaak vaders met zoons, en veel bezoekers die normaal nooit in een museum komen. Een schot in de roos.

Het maakte dat ik kort geleden de film Spectre bekeek, een film uit 2015 met Daniel Craig in de rol van James Bond. In 2021 werd een volgende film uitgebracht (No time to die), dus de frequentie is een stuk lager geworden. Graag vertel ik hoe die film bij me overkwam, en wees gerust: veel kan ik niet verklappen van de uitkomst, want de verhaallijn is zo dun dat rijstpapier nog een dikke muur oplevert.

De film begint overweldigend bij een volksfeest in Mexico Stad. Bond heeft zich met een leuke vrouw teruggetrokken in een hotelkamer, maar moet eerst nog een karweitje afmaken. Hij verlaat daarom via het raam de kamer en op de een of andere manier kan hij al springend over gevels bij een gebouw komen waar zich een schurk bevindt. Op de een of andere manier is Bond ervan op de hoogte dat die schurk op spectaculaire wijze wil ontsnappen met een helikopter, dus lijkt het hem beter de schurk te doden. Dat mislukt, hoewel het gebouw wel instort waarin de schurk zich bevindt. Na een wilde achtervolging, te voet, door de feestvierende menigte, ziet de schurk kans de helikopter te bereiken, maar op het nippertje kan ook Bond nog mee. De helikopter stijgt op en dan begint een duizelingwekkend gevecht dat eindigt met een crash van de helikopter. Helaas ontsnapt de schurk, maar gelukkig staat ook Bond op straat, zonder een schrammetje. Het zal niet de laatste achtervolging zijn en ook niet de laatste keer dat Bond zonder een schrammetje het strijdperk verlaat.

Enige scenes verder ziet Bond kans om een gebouw binnen te komen, zwaar bewaakt is dat gebouw, maar Bond staat voor niets en schakelt zonder moeite figuren uit die hem in de weg staan. In dat gebouw zijn wat goedgeklede schurken aan het vergaderen, maar eerst rekenen ze af met een exemplaar dat niet meer vertrouwd wordt. Dan gaat het er niet zichtzinnig aan toe! Bond ziet dat allemaal vanaf het balkon, totdat hij ontdekt wordt en moet vluchten. Dat lukt. Helaas weet hij nog altijd niet precies hoe de vork in de steel zit, maar gelukkig krijgt hij een onduidelijke aanwijzing die hem leidt naar een oude bekende die in de krochten van weer een ander gebouw huist en daar op het punt staat te overlijden. Bond krijgt van hem een volgende aanwijzing en verlaat de man die zich eerst voor het hoofd heeft geschoten.

Kortom, voor de kijker is er nog geen touw aan vast te knopen. Zeker niet, als Bond in Londen wordt geconfronteerd met de mededeling van een gluiperige bureaucraat dat de tak van de geheime dienst (MI6) waar Bond aan verbonden is wordt opgeheven en dat Bond is ontslagen. Gelukkig heeft Bond twee vrienden in de dienst, een geniale uitvinder die hem voorziet van hulpmateriaal en een secretaresse die hem informatie verschaft.

De uitvinder verschaft hem het nieuwste product, een auto die nagenoeg alles kan en waar zelfs een machinegeweer uit kan komen steken. Dat blijkt nadat Bond met die auto naar Rome is gereden en er in de nachtelijke uren een onwaarschijnlijke achtervolging is van Bond in die auto door een gemene schurk die overigens ook over een snelle bolide beschikt. Ze racen door smalle stegen, denderen bekende trappen naast een fontein af, scheuren langs de boorden van de Tiber. De auto is na die achtervolging total loss, maar Bond niet, die ontkomt.

Zoals dat hoort in een film van Bond heeft hij inmiddels een leuke vrouw opgeduikeld, de dochter van zijn informant over wat er loos is en die hij ergens in Zwitserland opduikelt. Gaandeweg wordt duidelijk welke vijand Bond aan het bestrijden is: een complot van enige lieden die beschikken over de technologie om werkelijk alles af te luisteren en te bekijken om de wereld te beheersen op een wijze die ontleend is aan de Big Brother van Orwell. Helaas blijft in het midden met welk doel dit complot samenwerkt en hoe men dat allemaal zo stiekem heeft weten te ontwikkelen.

Om deze dreiging uit te schakelen moet Bond naar de woestijn in Noord-Afrika. Vreemde plaats om zo’n hoofdkwartier te vestigen. Er leidt geen weg naartoe. Bond wordt zelfs opgehaald met een oude Rolls Royce uit 1948 die hem voor de deur afzet. De opperschurk ontvangt hem, laat zien waar hij mee bezig is. Maar na de nodige verwikkelingen ziet Bond kans om de hele boel, inclusief de honderden medewerkers, uit te schakelen. Knap hoe hij er weer zonder een schrammetje afkomt. En dan moet hij nog afrekenen met de gluiperd die de geheime dienst wilde opheffen, want die blijkt onderdeel van het complot. Ook dat levert het nodige gedoe op in gebouwen in Londen, met als complicatie dat de gluiperd kans heeft gezien de eerder genoemde vrouw op te sluiten en Bond te chanteren met een opzet om haar te doden. Nou ja, je voelt al aan, op het nippertje lukt het Bond om de gluiperd uit te schakelen, de vrouw te bevrijden en met haar in de richting van een zacht bed te gaan.

Wie nu denkt dat dit toch wel een warrige en onwaarschijnlijke film is, moet weten dat ik meer dan de helft van de gebeurtenissen niet eens heb beschreven.

Prachtig gefilmd, maar je reinste lulkoek.

© 2022 Arie de Jong meer Arie de Jong - meer "Naar de film" -
Vermaak en Genot > Naar de film
James Bond Arie de Jong
1920VG BondMeer dan een halve eeuw gelden kocht ik wel eens een boekje van Ian Fleming. Hoofdpersoon in de verhalen was 007, geheim agent van de Engelse Inlichtendienst, met toestemming om als het nodig was te doden: Licence to kill. Die boekjes werden behoorlijk verkocht. Ze waren goed geschreven en niet al te dik. (Later kreeg je de boeken van Forsyth en Ludlum, die waren veel dikker. Vooral Ludlum ging zich te buiten en op een zeker moment vond ik het welletjes. De verhalen werden ook steeds onwaarschijnlijker.)

De filmindustrie ging aan de haal met James Bond. Er werden zoveel films gemaakt, dat de boekjes van Fleming allemaal waren benut en er geheel nieuwe verhalen bedacht moesten worden. De films waren zo succesvol, dat telkens nieuwe acteurs gevonden moesten worden om James Bond te spelen. Je kon immers niet een bejaarde die rol laten spelen. En trouwens, ook kon de acteur niet te jong zijn, want hij moest immers een ervaren geheim agent lijken.

Ik liet de films aan me voorbijgaan. Wel ging ik, met mijn zoon, naar de tentoonstelling in de Kunsthal in Rotterdam waar van alles en nog wat uit de films met James Bond werd getoond. Bijzondere auto’s, die zogenaamd ook konden vliegen of over het water racen, rekwisieten uit de films, kledij, noem maar op. En druk dat het was! Bijna alleen mannen, vaak vaders met zoons, en veel bezoekers die normaal nooit in een museum komen. Een schot in de roos.

Het maakte dat ik kort geleden de film Spectre bekeek, een film uit 2015 met Daniel Craig in de rol van James Bond. In 2021 werd een volgende film uitgebracht (No time to die), dus de frequentie is een stuk lager geworden. Graag vertel ik hoe die film bij me overkwam, en wees gerust: veel kan ik niet verklappen van de uitkomst, want de verhaallijn is zo dun dat rijstpapier nog een dikke muur oplevert.

De film begint overweldigend bij een volksfeest in Mexico Stad. Bond heeft zich met een leuke vrouw teruggetrokken in een hotelkamer, maar moet eerst nog een karweitje afmaken. Hij verlaat daarom via het raam de kamer en op de een of andere manier kan hij al springend over gevels bij een gebouw komen waar zich een schurk bevindt. Op de een of andere manier is Bond ervan op de hoogte dat die schurk op spectaculaire wijze wil ontsnappen met een helikopter, dus lijkt het hem beter de schurk te doden. Dat mislukt, hoewel het gebouw wel instort waarin de schurk zich bevindt. Na een wilde achtervolging, te voet, door de feestvierende menigte, ziet de schurk kans de helikopter te bereiken, maar op het nippertje kan ook Bond nog mee. De helikopter stijgt op en dan begint een duizelingwekkend gevecht dat eindigt met een crash van de helikopter. Helaas ontsnapt de schurk, maar gelukkig staat ook Bond op straat, zonder een schrammetje. Het zal niet de laatste achtervolging zijn en ook niet de laatste keer dat Bond zonder een schrammetje het strijdperk verlaat.

Enige scenes verder ziet Bond kans om een gebouw binnen te komen, zwaar bewaakt is dat gebouw, maar Bond staat voor niets en schakelt zonder moeite figuren uit die hem in de weg staan. In dat gebouw zijn wat goedgeklede schurken aan het vergaderen, maar eerst rekenen ze af met een exemplaar dat niet meer vertrouwd wordt. Dan gaat het er niet zichtzinnig aan toe! Bond ziet dat allemaal vanaf het balkon, totdat hij ontdekt wordt en moet vluchten. Dat lukt. Helaas weet hij nog altijd niet precies hoe de vork in de steel zit, maar gelukkig krijgt hij een onduidelijke aanwijzing die hem leidt naar een oude bekende die in de krochten van weer een ander gebouw huist en daar op het punt staat te overlijden. Bond krijgt van hem een volgende aanwijzing en verlaat de man die zich eerst voor het hoofd heeft geschoten.

Kortom, voor de kijker is er nog geen touw aan vast te knopen. Zeker niet, als Bond in Londen wordt geconfronteerd met de mededeling van een gluiperige bureaucraat dat de tak van de geheime dienst (MI6) waar Bond aan verbonden is wordt opgeheven en dat Bond is ontslagen. Gelukkig heeft Bond twee vrienden in de dienst, een geniale uitvinder die hem voorziet van hulpmateriaal en een secretaresse die hem informatie verschaft.

De uitvinder verschaft hem het nieuwste product, een auto die nagenoeg alles kan en waar zelfs een machinegeweer uit kan komen steken. Dat blijkt nadat Bond met die auto naar Rome is gereden en er in de nachtelijke uren een onwaarschijnlijke achtervolging is van Bond in die auto door een gemene schurk die overigens ook over een snelle bolide beschikt. Ze racen door smalle stegen, denderen bekende trappen naast een fontein af, scheuren langs de boorden van de Tiber. De auto is na die achtervolging total loss, maar Bond niet, die ontkomt.

Zoals dat hoort in een film van Bond heeft hij inmiddels een leuke vrouw opgeduikeld, de dochter van zijn informant over wat er loos is en die hij ergens in Zwitserland opduikelt. Gaandeweg wordt duidelijk welke vijand Bond aan het bestrijden is: een complot van enige lieden die beschikken over de technologie om werkelijk alles af te luisteren en te bekijken om de wereld te beheersen op een wijze die ontleend is aan de Big Brother van Orwell. Helaas blijft in het midden met welk doel dit complot samenwerkt en hoe men dat allemaal zo stiekem heeft weten te ontwikkelen.

Om deze dreiging uit te schakelen moet Bond naar de woestijn in Noord-Afrika. Vreemde plaats om zo’n hoofdkwartier te vestigen. Er leidt geen weg naartoe. Bond wordt zelfs opgehaald met een oude Rolls Royce uit 1948 die hem voor de deur afzet. De opperschurk ontvangt hem, laat zien waar hij mee bezig is. Maar na de nodige verwikkelingen ziet Bond kans om de hele boel, inclusief de honderden medewerkers, uit te schakelen. Knap hoe hij er weer zonder een schrammetje afkomt. En dan moet hij nog afrekenen met de gluiperd die de geheime dienst wilde opheffen, want die blijkt onderdeel van het complot. Ook dat levert het nodige gedoe op in gebouwen in Londen, met als complicatie dat de gluiperd kans heeft gezien de eerder genoemde vrouw op te sluiten en Bond te chanteren met een opzet om haar te doden. Nou ja, je voelt al aan, op het nippertje lukt het Bond om de gluiperd uit te schakelen, de vrouw te bevrijden en met haar in de richting van een zacht bed te gaan.

Wie nu denkt dat dit toch wel een warrige en onwaarschijnlijke film is, moet weten dat ik meer dan de helft van de gebeurtenissen niet eens heb beschreven.

Prachtig gefilmd, maar je reinste lulkoek.
© 2022 Arie de Jong
powered by CJ2