Door Thomas van der Steen 
De verwensing werd mij niet nageroepen op straat of geniepig toegebeten, nee, een stemmetje in mijn achterhoofd lispelde het. Want na maanden van winterse ellende straalde de zon en smolt de sneeuw.
Weer eens fietsen voor de lol, haren in de wind, heerlijk. Zou ook goed zijn voor mijn taak als fietsredacteur van de Leunstoel. De laatste maanden gingen mijn stukjes niet over eindeloze tochten langs heiden, weiden en dreven maar over bakstenen en bier.
Op 4 februari was de lucht hemelsblauw met een ambitieus zonnetje. Het innerlijke stemmetje schreeuwde inmiddels: ga toch fietsen!
Het beeld blijkt mooier dan de werkelijkheid, het is ronduit fris. Logisch, het is winter dus handschoenen en warme jas aan. De eerste meters op de toerfiets vallen tegen. Rustig aan beginnen is het devies. Het plan is om naar het Nationaal Militair Museum te gaan, een krappe 20 kilometer over hei, bos en Soesterduinen.
In de krant had een artikel gestaan over de F-16 die in 1999 boven Kosovo een MiG had neergehaald. Piloot Tankink had met een Amraam-raket een MiG-29 neergehaald. De ongelukkige Servische piloot had zich het vege lijf kunnen redden met de schietstoel. Ik voelde dat dit laatste feit met opluchting was opgeschreven. Oorlogje spelen, vooruit, als er maar geen dooien vallen. De F-16, registratienummer J-063, vloog voortaan door het leven als de MiG-killer. De straaljager was het museum ingetakeld om ermee te pronken.
Na de Hoorneboegse Heide duik ik het bos in. In de zon op de hei was het aangenaam maar nu, in het donker en tussen de druipende bomen, is het vinnig koud. Hopen sneeuw naast het fietspad illustreren dat ten overvloede. De geplande route gaat voornamelijk door bos, dus rits ik mijn jas dicht, tot de kin aan toe. In pannenkoekendorp Lage Vuursche lonkt de horeca met dampende koffie maar omdat ik net op stoom kom, trap ik noest door. De golfbaan links is verlaten, slappelingen.
De bomen worden schaarser en de zon dringt soms door tot op de grond. Het zonlicht prikkelt de neus.
Zand kondigt natuurgebied Soesterduinen aan. Ik ben alleen en de blik op de verlaten duinen is overweldigend. Ik stap af om ten volle van het panorama te genieten. De natuur strekt zich weids uit en doet on-Nederlands aan. Zand zo ver het oog reikt met hier en daar een grove den. Ik denk terug aan Floris en Sindala die hier met hun paarden galoppeerden, onderweg naar Gelre.
Bijna nog ruimer is het grondgebied van het Nationaal Militair Museum. Logisch, het ligt op de vroegere vliegbasis Soesterberg. Ik kom hier sinds het museum opende ieder jaar wel een keer. Indrukwekkend blijft het om over het tarmac te fietsen waar vroeger de Starfighters, Super Sabres en Phantoms overheen denderden.
In het museum maak ik mijn gebruikelijke rondje. De fotoreportage van Eddy van Wessel over de oorlog in Oekraïne zag ik al bij de uitreiking van de Zilveren Camera. De foto’s hangen nu hier voor de wisselende fototentoonstelling. Voor de mooiste, jonge vrouw neemt op het perron afscheid van haar vriend die onderweg is naar het slagveld, houd ik stil. Geen gebombardeerde huizen, wapens of bloed te bekennen en toch in alles oorlog.
In het Arsenaal is de Dornier Do-24K1 vliegboot mijn favoriet. Met zijn drie propellers, dubbele staartvinnen en drijvers is het eerder kunst dan vliegtuig. De K in de beschrijving staat voor Koloniën, mind you. Daarna de F 16 waarvoor ik kom. Aandachtig bekijk ik de trofee – killmark – met de contouren van de MiG onder de cockpit. De piloot is nu commodore, klinkt indrukwekkend.
Terug naar huis fietsend mijmer ik over het nu. Ronkende oorlogsretoriek waart door Europa, het vijanddenken neemt toe, iedereen een noodpakket, €800.000.000.000 naar Europese defensie, Amalia en Maxima in combat tenue, Rheinmetall gaat in hoog tempo tanks produceren. Tanks, die wonnen de Slag om Koersk in 1943, dat is 83 jaar geleden, een eeuwigheid. Tanks zijn dinosaurussen, zo zien ze er ook uit.
Ze horen in een museum, net als oorlog trouwens.
———-
De auteur heeft de plaat geleverd.