![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() ![]() ![]() ![]() |
![]() |
|
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
|
![]() |
|||||||||||||||||||||||||||
![]() |
![]() |
![]() |
Vermaak en Genot > De wereldliteratuur roept | ||||
Rampspoed | Willem Minderhout | |||
![]() ‘Voor Nederland is het kolonialisme een omgeslagen bladzijde, het koloniale verleden een dichtgeslagen boek’, schreef Baudet. Nee, ik heb het over de historicus Baudet, een oudoom of zo. Hij schreef het in 1969. Ik trof het citaat aan in H.L. Wesselings bundel ‘Indië verloren, Ramspoed geboren’ uit 1988. Wesseling signaleerde dat sindsdien de belangstelling voor ons koloniale verleden was opgelaaid ‘door de Molukse acties (…) en door verhitte discussies over het gedrag en het wangedrag van zijn (de Nederlandse) troepen in Indonesië’. Van de oude Baudet ken ik alleen de bundel ‘Balans van beleid’ (1984), waarin hij en Brugmans een keur van indologen, oude bestuursambtenaren en dergelijken aan het woord laten. De toon is over het algemeen nogal verongelijkt. Ze hadden het allemaal toch zo goed voorgehad met Indië en zijn bewoners. Hypocrisie? Ik denk stellig van niet. Ze waren er echt van overtuigd dat ze het beste met de kolonie voor hadden. Baudet vraagt zich in een nawoord dan ook af of de band tussen Nederland en Indië bestendigd had kunnen worden als er geen wereldoorlog tussenbeide was gekomen. Is dat een impertinente vraag? Ik denk het niet. Ook een uitgesproken criticus van de politionele acties als Jacques de Kadt, die daarover destijds met vijf anderen een minderheidsstandpunt in de PvdA-fractie in de Tweede Kamer innam terwijl de meerderheid morrend akkoord ging, was vooral ook tegen omdat militair optreden tegen de Republiek Indonesië ‘de samenwerking tussen Nederland en Indonesië op den duur onmogelijk zou maken’. Volgens De Kadt zou het militaire optreden vooral extremistische krachten als de communisten in de kaart spelen. (J. de Kadt, De Indonesische Tragedie, 1949.) De belangstelling voor ons koloniale verleden is de laatste tijd ontploft. Na elkaar verschenen vuistdikke boeken van Martin Bossenbroek (De wraak van Diponegoro) en David van Reybrouck (Revolusi) en talloze andere studies als Reggie Baays ‘Daar werd wat gruwelijks verricht’ over de slavernij in de Oost. Nu ploffen er weer twaalf kloeke boeken op die stapel: de opbrengst van het ‘onderzoeksprogramma Onafhankelijkheid, De kolonisatie, Geweld en Oorlog’. De belangstelling is groot en de reacties voorspelbaar: de laatste veteranen voelen zich, net als toen de Indische delen van De Jong uitkwamen, gekwetst. Ga ik dat allemaal lezen? Vast niet. Ik heb zelfs ‘Revolusi’ nog niet uit. Maar zeg nooit nooit. |
||||
© 2022 Willem Minderhout | ||||
![]() |
![]() |
![]() |
||
![]() |
powered by CJ2 |